Лера Массква - Разные

Lera Maskva--Nashi telefonnie trubki

Рождество - Ты знаешь так хочется жить

Modigliani - AVE MARIA

**********

Թափվում են այնքան արցունքներ անթիվ,
Մինչև դատարկվի թախիծդ լրիվ:
Արցունքներդ անթիվ ծովեր են դառնում,
Ու այդ ծովերից անձրևն է ծնվում:

Այսքանից հետո թե լեզու առնեին
Արցունքներն անխոս, մեզ ինչե՜ր կասեին,
Բայց նրանք միայն այտեր են թրջում,
Իրենց պարզությամբ՝ թախիծ մորմոքում:

Ինչու է նաև այսպես պատահում

Ինչու է նաև այսպես պատահում?
Ինչ հարկավոր է,քիչ է պատահում,
Իսկ ինչ-որ պետք չէ,կա ամեն քայլում:
Ինչու?Ասացե'ք,նոր հանդիպելիս
Ոմանք անբիծ են իրենց ցույց տալիս,
Բայց հակառակն են հետո դուրս գալիս:
Ովքեր իրար հետ կապրեին սրտանց,
Ինչու են հաճախ լինում անջատված?
Ուրիշների հետ և չհասկացված...
Եվ ինչու ենք մենք մի պահ կուրանում?
Ինչու ենք միայն հետո հասկանում?
Թե Ո'վ էր արժանին,բայց ընտրեցինք ու'մ

ՍիրահարվածԸ

ԴՈՒ ԳՆՈՒՄ ԵՍ ՏՈՒՆ, ԵՐԲ ԴԵՌ ՔՈ ՎԵՐՋԻՆ
ԽՈՍՔԻ ՀՆՉՅՈՒՆԸ ՉԻ ՄԱՐԵԼ ՕԴՈՒՄ,
ԱՆԶՈՐ ԵՆ ԱՐԴԵՆ ԱՅՍ ԽԵՆԹ ԿԱՐՈՏՈՒՄ
ԵՎ ԿԱՄՔՍ ԹՈՒՅԼ Է ԵՎ ՄԻՏՔՍ ՉՆՉԻՆ:

ԽԵՆԹԱՑԱԾ ԲԵՌԻՑ ԱՅՍ ՉԱՐ ՄԵՆՈՒԹՅԱՆ,
ԵՍ ԴՈՒՐՍ ԵՄ ՎԱԶՈՒՄ ՔԵԶ ՈՐՈՆԵԼՈՒ,
ՏԵՍՆԵԼՈՒ ՑՈԼՔԴ ԳԵԹ ՀԵՌՎԻՑ-ՀԵՌՈՒ
ԵՎ ՀՍԿԵԼՈՒ ՔԵԶ ՍՏՎԵՐԻ ՆՄԱՆ...

*

Թափվում են այնքան արցունքներ անթիվ,
Մինչև դատարկվի թախիծդ լրիվ:
Արցունքներդ անթիվ ծովեր են դառնում,
Ու այդ ծովերից անձրևն է ծնվում:

Այսքանից հետո թե լեզու առնեին
Արցունքներն անխոս, մեզ ինչե՜ր կասեին,
Բայց նրանք միայն այտեր են թրջում,
Իրենց պարզությամբ՝ թախիծ մորմոքում:

Ուշ գիշեր է, ու ես` անքուն

Ուշ գիշեր է, ու ես` անքուն,
Ու ես` նորից քեզնից բաժան: 
Ժամացույցն է ինձ հետ տնքում, 
Վայրկյանները թվում են ժամ: 
Թվում է, թե անտես մի ձեռք,
Ծանր, ինչպես ձուլված կապար,
Սրտի՛ս, սրտի՛ս, սրտի՛ս իջել 
Ու ճմլում է անգութաբար:

Տարիները լուռ...

Տարիները լուռ,չափազանց անձայն
Կսահեն դեպի խորքերն անցյալի:
Ուշացած սիրուդ անձրևն էլ անգամ
Իմ հին հուշերի փոշին չի մաքրի:
Դու կզարմանաս ինքդ քեզ վրա.
Ախր դու այնքան լավ էիր թաքնվել,
Որտեղի՞ց սերը քեզ նորից գտավ
Ու ինչպե՞ս է քո փակ սիրտը մտել:

Անծանոթուհուն

Ես մտածում եմ. Կանցնի մի շաբաթ, Ու ես վերստին կտեսնեմ նրան, Ում հանդիպեցի առաջի՜ն անգամ, Եվ մի – երկու բառ փոխանակեցինք` Չծանոթացած: Կտեսնեմ նրան Ու կասեմ "դու"-ով. -Թույլ տուր տամ մի հարց, Բայց շատ եմ խնդրում, Որ դա չհաշվես բնավ հաճո խոսք: Անցել է ահա ուղիղ մի շաբաթ, Եվ ողջ մի ծաբաթ ժպտացել ես ինձ, Անվե՜րջ – անդադա՜ր ժպտացել: Ինչու՞: