Դիմակ և Հայելի: Անծանոթուհուն

вторник, 8 января 2013 г.

Անծանոթուհուն

Ես մտածում եմ.

Կանցնի մի շաբաթ,

Ու ես վերստին կտեսնեմ նրան,

Ում հանդիպեցի առաջի՜ն անգամ,

Եվ մի – երկու բառ փոխանակեցինք`

Չծանոթացած:

Կտեսնեմ նրան

Ու կասեմ "դու"-ով.

-Թույլ տուր տամ մի հարց,

Բայց շատ եմ խնդրում,

Որ դա չհաշվես բնավ հաճո խոսք:

Անցել է ահա ուղիղ մի շաբաթ,

Եվ ողջ մի ծաբաթ ժպտացել ես ինձ,

Անվե՜րջ – անդադա՜ր ժպտացել:

Ինչու՞:

Եվ ի պատասխան ի°նչ էլ իմանամ,

Ի՜նչ էլ ինձ ասես`

Ես գոհ կմնամ,

Իսկ եթե շիկնես`

Առավե°լ ևս:

Իսկ եթե շիկնես`

Կշարունակեմ.

-Երկու փոսիկիդ,

Որ կա երեսիդ,

Ամբողջ մի շաբաթ լեցուն է եղել

Հմայքի ծովո՜վ:

Ես նո°ր հասկացա,

Թե ոնց է լինում,

Որ հողագնդի կլոր կողերից

Ծովերը երբեք չեն թափվում ներքև,

Ու չեն դատարկվում այն փոսիկները,

Որ մենք կոչում ենք ծովերի հատակ...

Եվ ի պատասխան ի°նչ էլ իմանամ,

Ի՜նչ էլ որ ասեսէ

Ես գոհ կմնամ:

Միայն... միայն թե դու չնկատես,

Որ հանկարծ ես քեզ`

Անծանոթուհուդ,

Դիմել եմ "դու"-ով:

Թե չնկատես`

Ես այնժամ կասեմ.

-Դե՜, անունդ ասա...

Комментариев нет:

Отправить комментарий

Подписаться на: Комментарии к сообщению (Atom)