… Պահեր են լինում, երբ մոռանում եմ ես դեմքը նրա:
Ճգնում եմ հիշել, և սակայն՝ իզուր:
Մի ծանրություն է ընկած իմ սրտին,
Որ ծանրագին է բոլոր հուշերից:
Նա դեռ ապրում է, ապրում է իմ մեջ:

Թե քո տան շեմքին
Երբևէ գտնես մի մեռած մարդու,
Իմացի, որ նա
Ընկել է խոցված սուր դաշույններով այն համբույրների,
Որոնցով պիտի մարմինդ զուգեր…

Թոմաս Լիվադիտոս